„Rząd negatywnie opiniuje obywatelski projekt ustawy o zmianie ustawy Karta Nauczyciela” – czytamy w opinii rządu Mateusza Morawieckiego w sprawie obywatelskiego projektu ustawy o zmianie ustawy Karta Nauczyciela (druk nr 1840). Chodzi o projekt ZNP „Godne płace i wysoki prestiż nauczycieli”, złożony pięć lat temu w Sejmie. W środę 18 listopada „obchodzimy” okrągłą rocznicę złożenia projektu w parlamencie wraz z ponad 250 tys. podpisów obywateli. To zarazem „pięć lat wstydu”, co dotyczy wszystkich opcji politycznych. Bo niezależnie od tego, kto rządził, projekt był i jest przetrzymywany w „zamrażarce”.
„Odnosząc się do zmian proponowanych w obywatelskim projekcie ustawy, w tym do wskazanego w uzasadnieniu do projektu ustawy celu wprowadzenia tych zmian, należy podzielić opinię o konieczności wzmocnienia atrakcyjności zawodu nauczyciela” – stwierdzono w opinii rządu Zjednoczonej Prawicy (czyli PiS z tzw. przystawkami) na temat projektu ZNP „Godne płace…”. To rytualne „zaklęcia”.
Dalej czytamy w dokumencie, że rząd chwalił się swoją polityką wobec nauczycieli. „Podniesienie prestiżu zawodu nauczyciela jest jednym z priorytetów w zakresie polityki oświatowej państwa. W tym celu, począwszy od 2018 r., rozpoczęto sukcesywne wdrażanie planu podwyższenia wynagrodzeń nauczycieli przy jednoczesnym znacznym wzroście nakładów finansowych państwa na oświatę. W stosunku do marca 2018 r. pensje nauczycieli wzrosły o 28,5%. Ponadto od dnia 1 września 2019 r. dla nauczycieli stażystów zostało wprowadzone jednorazowe świadczenie na start w wysokości 1000 zł” – napisano.
Czy to czegoś nie przypomina? A był to dokument z 9 lutego 2022 r.! A nie z 2025 r. czy z 2026 r.
Co ciekawe, rząd Mateusza Morawieckiego (dziś były premier jest liderem ugrupowania Rozwój Plus), opowiadał się za podniesieniem wynagrodzeń nauczycieli w powiązaniu z podniesieniem pensum.
Pomysł ten nie został porzucony. Dziś opozycyjne PiS również zgłasza taki postulat podwyższenia pensum nauczycielom, którzy wyrażą na to zgodę, w zamian za pewną podwyżkę wynagrodzenia.
„W opinii Rządu zagwarantowanie nauczycielom na wszystkich etapach rozwoju zawodowego atrakcyjnego i motywacyjnego wynagrodzenia jest możliwe wyłącznie przy dokonaniu jednoczesnych zmian w zakresie czasu pracy i awansu zawodowego nauczycieli. Dlatego też zasadne jest, aby projekt ustawy zmieniający zasady ustalania wynagrodzenia nauczycieli obejmował również inne zmiany pragmatyki zawodowej nauczycieli” – zaznaczono w opinii ówczesnego rządu z 9 lutego 2022 r.
Już wtedy rządzący uważali, że państwa nie stać na godne płace nauczycieli.
„Szacunkowy roczny koszt wdrożenia rozwiązań zaproponowanych w projekcie ustawy, po uwzględnieniu liczby etatów nauczycieli w szkołach i placówkach prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego oraz organy administracji rządowej wg stanu na dzień 30 września 2021 r., przeciętnego wynagrodzenia w trzecim kwartale 2021 r., pochodnych od wynagrodzeń osobowych, dodatku wiejskiego oraz doskonalenia zawodowego nauczycieli, wynosi ok. 70 mld zł. Natomiast koszt wynagrodzeń nauczycieli uwzględniający obecnie obowiązujące stawki wynagrodzenia średniego wynosi ok. 51,2 mld zł” – wyliczono w opinii rządu.
I dalej: „Różnica pomiędzy środkami, które będą wydatkowane na wynagrodzenia nauczycieli przy obecnie obowiązujących stawkach średniego wynagrodzenia, a środkami, które powinny być wydatkowane na wynagrodzenia nauczycieli zgodnie z propozycjami zawartymi w projekcie ustawy, wynosi ok. 18,8 mld zł”.
„Reasumując, Rząd negatywnie opiniuje obywatelski projekt ustawy o zmianie ustawy Karta
Nauczyciela (druk nr 1840)” – tak kończy się rządowy dokument.
>> Opinia ówczesnego rządu jest dostępna tutaj:
https://orka.sejm.gov.pl/Druki9ka.nsf/0/6A311E32A6DB920EC12587E4003469B5/%24File/1840-s.pdf
Dziś – po odejściu od władzy i kilkuletnim okresie zasiadania w ławach opozycji – politycy PiS i Rozwoju Plus upominają się w Sejmie o projekt „Godne płace…” i deklarują, że są zwolennikami jego uchwalenia. Kiedy mieli taką możliwość, ich stanowisko było inne.
Przypomnijmy, co działo się 9 lutego 2022 r. podczas pierwszego czytania projektu ZNP w Sejmie IX kadencji. Oto skrót z relacji Głosu Nauczycielskiego.
Posłanka Lidia Burzyńska występująca w imieniu PiS określiła projekt „sytuacją dość kuriozalną”. Pouczała, że Związek „ma popierać i wspierać nauczycieli zawsze, a nie tylko interesować się tak nadmiernie ich sprawami w czasach, kiedy rządzi PiS”.
– Efekty dotychczasowych działań podejmowanych w celu zwiększenia prestiżu zawodu nauczyciela bezspornie wskazują, że uatrakcyjnienie zawodu nauczyciela nie nastąpi wyłącznie poprzez podwyższenie wynagrodzeń nauczycieli, lecz wymaga dokonania jednocześnie istotnych zmian systemowych w zakresie statusu zawodowego tej grupy zawodowej – przekonywała posłanka Burzyńska.
Wiceminister edukacji Dariusz Piontkowski przypominał, że podczas rządów jego partii wynagrodzenia w oświacie wzrosły o ok. 30 proc. – Próbowaliśmy też rozmawiać ze stroną społeczną, związkami zawodowymi i przedstawicielami samorządów na temat zmian w pragmatyce zawodowej nauczycieli powiązanych ze wzrostem wynagrodzenia. Uważamy, że nauczyciele powinni zarabiać więcej. Nasze propozycje nie spotkały się z pozytywną odpowiedzią ze strony związków zawodowych, które praktycznie zawiesiły rozmowy – mówił wiceszef MEiN.
Warto przypomnieć, że związki nie zawiesiły rozmów z resortem edukacji, ale to ministerstwo pod koniec 2021 r. przestało organizować spotkania Zespołu ds. statusu zawodowego pracowników oświaty (choć wcześniej zapowiedziało kontynuację negocjacji). Temat zmian w Karcie Nauczyciela zniknął więc za sprawą kierownictwa MEiN, a nie związków zawodowych.
– Związki zawodowe, niestety, nie chciały o tym rozmawiać. Stąd propozycja mówiąca o wzroście wynagrodzeń od września 2022 r. o 30 proc., niestety, nie będzie mogła być zrealizowana – mówił w lutym 2022 r. Dariusz Piontkowski.
Jak przypominaliśmy w Głosie Nauczycielskim, w rzeczywistości nauczyciele nie otrzymaliby takiej podwyżki. Ministerstwo proponowało bowiem likwidację niektórych dodatków (m.in. na start i uzupełniającego), obcięcie środków na dodatek wiejski oraz obniżenie o połowę odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych.
Ponadto MEiN chciało o cztery godziny podwyższyć pensum i zobowiązać nauczycieli do realizacji dodatkowo ośmiu godzin na rzecz szkoły. W sumie więc propozycja resortu nawet nie zrekompensowałaby nauczycielom utraty innych uprawnień i nałożenia dodatkowych obowiązków.
Zdaniem ówczesnego wiceministra wprowadzenie ustawy w życie kosztowałoby 20 mld zł. Zarzucił ZNP, że „nie zwrócił uwagi na to, jakie są realne możliwości budżetu państwa”. – Rząd negatywnie opiniuje ten projekt ustawy – stwierdził wiceminister edukacji.
Niemal cała ówczesna opozycja poparła założenia projektu. – Klub KO popiera projekt, wskazując jednocześnie, że podwyżki powinny być finansowane z budżetu, a nie przerzucane na samorządy – mówiła posłanka KO Elżbieta Gapińska.
– Ten projekt ustawy zasługuje na pełne uznanie i poparcie – stwierdziła posłanka Agnieszka Dziemianowicz-Bąk (Lewica). Jej zdaniem ZNP, tworząc projekt, tak naprawdę wykonał pracę, jaką powinien był wykonać rząd. „Za” był także PSL.
Projekt ZNP nie zyskał natomiast poparcia Konfederacji. – Zamiast do Karty Nauczyciela dodawać kolejne zapisy i zamiast dodawać do niej kolejne podwyżki dla nauczycieli, tak jak proponuje ZNP, Kartę Nauczyciela należy zlikwidować – ogłosił poseł Artur Dziambor. Jego zdaniem w oświacie „należy wprowadzić zasady rynkowe, bony oświatowe i urynkowienie szkół”.
Sejm IX kadencji skierował projekt obywatelski do sejmowych komisji: Edukacji, Nauki i Młodzieży oraz Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej. Czyli do – jak się okazało – sejmowej „zamrażarki”.
(DK, GN)
>> Więcej na ten temat: https://glos.pl/tag/godne-place